skip to Main Content
+32475907900 info@wtczolder.be

Dit jaar zijn we seizoen iets vroeger begonnen dan gewoonlijk.  

Op 16 januari hebben we een bezoek georganiseerd aan het fort van Eben Emael met aansluitend een etentje en een flinke wandeling.

Ons fietsseizoen begon op 6 maart.  Terwijl de eerste groep getrakteerd wordt op ijsregen, glipt de tweede groep tussen de wolken door.  De dames vertrekken iets later want en moet nog iemand was ophangen, tja dat moet ook gebeuren.   

Op 13 maart zijn de weergoden ons beter gezind, we kunnen spreken van een lentezonnetje.  

Vanaf 3 april doet de lente definitief zijn intrede, wel pas in de namiddag, wij zijn in de voormiddag dan al een beetje nat geworden.  Groep 1 heeft meer geluk, Jef en Robert trakteren voor hun verjaardag. De volgende week zet de lente zich door en speelt Lode vrolijk met ons voeten door ons te laten geloven dat hij een platte band heeft, wat niet waar is.  Groep 1 zit alweer aan de taart, nu verjaart Roger.  Ze zullen nog hard moeten fietsen om die extra kilo’s eraf te krijgen.  Bij het begin van onze jaarlijkse bloesemrit vallen er enkele druppels maar die verdwijnen als snel, met als gevolg dat het weer een prima rit is.  nieuwelingen mogen verwelkomen. Een week later houden slechte weervoorspellingen ons niet tegen en zo ontdekken we dat zelfs Miel af en toe een steekje laat vallen.  Hij valt plat en heeft geen binnenbanden bij, teveel uitgedeeld is de uitleg.  In Mei is niet alleen de zon van de partij, ook de paarden worden terug van stal gehaald en dat zullen we geweten hebben.  Bij groep 1 maken onze nieuweling Dirk samen met Tony het mooie weer.  Ze fietsen alles kapot en de rest is blij dat er 2 platte banden zijn zodat ze even op adem kunnen komen.  

Op 8 mei lijkt het hoogzomer. Eind Mei is de regen terug en zien we enkele nieuwe dingen.  Miel heeft een ultra-modern slijkplaatje gemonteerd en Elie stelt zijn nieuwe fiets voor.

De eerste rit van juni kunnen we het droog houden, maar dan alleen van boven.  Dankzij Elie moeten krijgen we in Diest, omdat we onze zwemvliezen niet bij hebben, natte voeten.  Er staan plassen op het fietspad die meer aan een zwembad doen denken.  Ook de mannen van groep 1 komen terug als een stelletje modderworstelaars en hebben nog een verhaal van een fietser die voor een schroefje naar de winkel ging en terug kwam met een nieuwe fiets. Voor meer informatie moet je bij Leon zijn.

Juni is dan ook een verzopen maand, de eerstvolgende rit rijden we met een mengelmoes van de 3 groepen samen.  Ook de eerste rit van Juli ziet er als een vroege herfst uit.  

Op 10 juli is de zomer eindelijk in het land.  Miel ruilt zijn slijkplaatje in voor een futuristische bel.  Ook Elie profiteert van de zon en op 17 Juli laat hij ons alleen achter.

Op 21 Juli is het weer tijd voor onze jaarlijkse rit naar Valkenburg. Hoogzomer, en in Sibbe genieten we van een lekker broodje en drankje.  Kortom weer een geslaagde rit. 

De Marc Wauters Classic is een schot in de roos.  Geen regen en goed georganiseerd.  Één min puntje, volgens Leon, er is geen smurfentaart.  

De jaarlijkse fusie rit met aankomst op “de veen” komt de tweede groep als allereerste aan en we mogen als beloning een ronde op de atletiekpiste rijden, tja mogen is veel gezegd. 

Op 21 augustus regent het weer oude wijven.  Geen probleem voor Jef Broux die op zijn eentje de reputatie van onze club hoog houdt.  

Op 27 en 28 augustus zitten we midden in een hittegolf.  Zaterdag rijden we voor de eerste keer de transplantoux.  Dit wordt een echte klassieker, puike organisatie. ’s Anderdaags schotelt Elie ons een rit richting Postel voor de wielen, zodat we wat kunnen afkoelen tussen de bossen.  Ondertussen doet het eerste moteurke zijn intrede in ons peleton.  Jef Mondelaers is de dader.  Onze laatste rit voor Wirtzfeld gaat naar Scherpenheuvel.  Niet alleen onze fiets wordt gezegend, ook wij worden op de terugweg voorzien van de nodige regen.

Ons weekend Wirtzfeld dan, een succes op alle gebied.  Het weer slaat volledig om en we kunnen genieten van prachtige nazomer .  De ritten zijn prachtig, het hotel uitmuntend en de uitstappen fantastisch.  Iedereen is lovend over de organisatie, de verdienste van de talrijke vrijwilligers,  een echte opsteker dus.  Ook tijdens onze volgende ritten blijft het heerlijk weer, we hadden nog wat tegoed.  Onze eerste rit in oktober worden we terug met de voeten op de grond gezet.  De regen is terug. De volgende rit is het te merken dat het herfst is, de ochtenden zijn koel. De rest van het seizoen hebben we geen last meer van de regen.  Waar we wel een beetje last van hebben is van Seppe de Jodelaar.  We ontmoeten hem op onze rit van 16 oktober en hij moedigt ons aan om ook te jodelen,  niet zo een goed idee.

Afsluiten doen we dit jaar in de blokhut waar niet alleen Valére en koffie op ons staat te wachten maar ook een lekker stuk taart.

Het officieel seizoen is helemaal voorbij, maar dit wil niet zeggen dat er niet meer gefietst zal worden, integendeel, ’s zondags zijn er nog de winterritten.

Dus blijven fietsen.

Back To Top